By 
Misschien is tutten of duimen geen issue bij jullie thuis, maar dat was eigenlijk bij ons ook niet totdat we opmerkingen kregen van de tandarts en vrij recent ook van de osteopaat. Het advies van de osteopaat was om zo snel als mogelijk te stoppen met tutten, omdat onze Tijs nu een open beet begon te ontwikkelen en daar steeds moeilijker vanaf komt als hij blijft tutten.
Wat is een open beet?
Even een paar stappen terug. Wat is een open beet eigenlijk? Bij een open beet worden de bovenste voortanden naar buiten- en bovenwaartse richting gedwongen. De voortanden raken elkaar niet wanneer de mond gesloten is. Wanneer men de beet tracht te sluiten, raken slechts de achterste tanden elkaar terwijl de rest open blijft.
De tandarts had een paar maanden geleden gezien aan de stand van de voortanden dat onze Tijs een tut gebruikt. Voor ons niet echt een verrassing of een onderwerp om ons voor te schamen of onrustig van te worden. Het gebruik van de tut hadden we immers al vrij snel en makkelijk teruggebracht naar alleen tijdens de slaapjes.
De afgelopen weken kreeg onze Tijs last van opgezette klieren in de hals, dus op advies van vrienden toch ook maar eens met Tijs naar onze vaste osteopaat. Wellicht dat zij hierin iets kon betekenen in combinatie met de open mond waarmee Tijs vaak zit of loopt. Na wat masserende bewegingen op verschillende plekken op de rug, nek, hals en hoofd kwam het dringende advies om zo snel als mogelijk te gaan stoppen met de tut om zo de open beet terug te dringen.
Hoe stop je met de tut?
En dan komt de hamvraag: Hoe dan? Het wanneer was ons vrij duidelijk geworden, maar toch wilde we een geschikt moment aangrijpen om de ‘confrontatie’ aan te gaan. Nou geloof mij maar, er is dus geen goed of geschikt moment hoor. En natuurlijk gelden de adviezen zoals ‘volhouden hoor’, ‘samen één lijn trekken’ en ‘het zal wel even doorbijten worden’.
Bij thuiskomst van het kinderdagverblijf hebben we verteld dat de tut niet meer gebruikt wordt en toen begon het. Onze Tijs ging helemaal los met flink huilen en proberen duidelijk te maken dat hij toch echt de tut nodig had. Zelfs zover dat hij lichtelijk begon te hyperventileren. Heel eerlijk, toen had ik het heel moeilijk en wilde ik eigenlijk toegeven, maar gelukkig was zijn moeder een stuk sterker in deze situatie.
We hebben wel een klein beetje vals gespeeld, vinden we zelf. Maar dat was voor een goed doel ? Bij het moeilijkste moment, in bed net voor zijn slaapje, hebben we hem beloofd dat hij een heel mooi cadeau krijgt als hij het volhoudt zonder zijn tut te slapen. En met dat beeld werd Tijs de volgende ochtend wakker. Nog wel even naar zijn tut vragen, maar gelukkig direct kunnen pareren met zijn beloning. En dat heeft dus echt geholpen bij onze zoon, want inmiddels zijn we een week verder en vraagt hij er niet eens meer naar.
Pfffffffft, wat een geluk hebben we hiermee gehad zeg. We hebben namelijk ook wel eens andere verhalen hierover gehoord. Ik ben eigenlijk heel benieuwd hoe jullie dit aangepakt hebben?
Groeten,
Papa Dré
